Vakantie!! De slak gaat met een blij hart er een week vandoor. Andere slakken ontmoeten in de Ardennen. Op straat spelen in Trier. Wandelen met zijn vrienden. Ik wens u een fijne vakantie toe. Ik meld me vanzelf weer. Liefs Willem
Bredius is even droog. Vol gedronken met vruchtbaar water. Gulzig nam het al het water op voor de komende lente. Vanuit mijn huisje kijk ik omhoog en wordt verrast door geel en bruin. Vol heerlijk zaad en ik heb honger. Mijn buik zit vol maar mijn geest heeft grote honger naar nieuwe verrassingen in het leven. De weg omhoog is lang maar de steel lijkt stevig en getraind door de wind. Zal ik mijn huisje mee omhoog nemen of zal ik zonder gaan. Ik neem mijn huisje mee. Het duurt dan wel wat langer maar ik voel me geen held. De bloem heeft regen,wind en zon doorstaan en kijk hoe mooi die geworden is. Hoe langer ik kijk hoe groter mijn verlangen. "Je kan je wonden helen." De zin komt steeds weer terug. Ik besluit te gaan. Langs de stengel omhoog. Kennis maken met durven zijn. Ik hoop dat we dezelfde taal speken. Elkaar kunnen verstaan. Ik voel me klein en zenuwachtig maar ook stoer. Is dit mannelijkheid? Klein voelen en stoer doen. Niet weg lopen maar omhoog kruipen. Soms zou ik willen dat ik geen slak was maar ben toch blij dat ik het ben. Rustig aan. Ik kan ook niet anders. Er komt een tevreden gevoel over mij. Ik ga op weg. Omhoog. Onderweg probeer ik vrienden te worden met de wind,zon en regen.
De regen probeert mijn huisje omver te douwen. Ik houd stand en kleef het huisje goed aan me vast. Af en toe kijk ik even naar buiten en zie vele wegen die ik zou kunnen nemen. De vangnetten zijn er ook. Niet om je op te vangen maar om je gevangen te nemen en je dood te laten gaan. De vangnetten zijn verleidelijk. Ze zijn zacht en wiegen je in de wind. Maar uiteindelijk houden ze geen stand en donder je naar beneden. Dood of niet. Dus blijf ik plakken en verroer me niet en denk ik na wat ik heb gelezen op een routebord wat ik tegen ben gekomen. Daar stond op zoals ik me het ongeveer herinner: Je persoonlijke mythen zijn niet uitgebeiteld in steen. Even zo blijven ook wonden niet schadelijk. Mijn persoonlijke mythen kan ik veranderen en mijn wonden kan ik helen. Dat geeft mij hoop. Mijn gebroken hart is dus te helen. De regen hier in Bredius probeert mij omver te duwen . Ik houd stand en kleef het huisje goed aan me vast. Ik blijf binnen. Ik ben aan het helen. Deze keer doe ik het zelf. Geen wiegend opvangnet nodig.
Op pianosonate drukken, scherm van die muziek klein maken en kijken,lezen en kijk goed naar het glas in jou hand)
06 Piano Sonatano. 8 in C minor,
Slakkenglas half leeg. Zo'n bank is zo groot. Veel te veel plek. Als je daar dan alleen op zit is het zo koud en leeg. Is er wel eens iemand op het idee gekomen om bankjes voor 1 persoon te maken. Dat zou het makkelijker maken om er op te gaan zitten. Je plaats in te nemen zodat je niet hoeft te voelen. Blijf zitten waar je zit en verroer je niet.
Slakkenglas half vol. Heerlijk groot is zo'n bank. Zoveel plek om te delen. Als je daar dan alleen op zit nodigt zo'n grote bank uit. Het is ooit een fantastisch idee geweest van iemand om zo'n veel plaatsbank midden in Bredius te zetten. Ik ga gewoon op de hoek zitten en wacht rustig af ondertussen genieten van de natuur. Dieper adem te halen zodat je gevoel weer bij je komt. Kom op beweeg en probeer alle aangeboden ruimte. Het is gratis. Alleen een beetje moed. Kom op Slak!!
(
Het is wel verleidelijk. Daar aan de overkant wordt je ingewijd tot manslak. Daar vinden de rituelen plaats. Daar komt alles op zijn plaats en zal ik tot het echte leven komen. Als krijger zal ik om me heen kijken en voelen. En dan in actie komen. Ik zal dan ook geen slak meer zijn. Mijn huisjes rugzak zal worden afgenomen en deze verlichting zal mij sneller doen zijn. Op mijn doelen af en dat dan ook halen. Ze zullen niet meer als fata morgana's verdwijnen. Intimiteit binnen handbereik. Mijn arm is wel 90 centimeter lang. Zo dichtbij ben ik nog nooit geweest. Maar de tocht moet dan over het grote groene bladerenpad. Over water. Je kan er afdonderen en verzuipen. Maar ja, het verlangen is zo groot. Nachtje slapen. Eerst nog een nachtje slapen. Maar het is in zicht.
Alles lijkt zo groot als je klein bent. Indrukwekkend. Daarom kruipen wij slakken graag omhoog. Om anders te zien. Als slak vond ik het belangrijk om zoveel mogelijk overzicht te houden. Veilig op een afstand alles te beoordelen. Voelen liet ik aan anderen over. Ik niet. Ik zie mijn vijanden graag aankomen. Dan sluip ik snel mijn huisje weer in. Doei. Angst is mijn raadgever. Ik kijk gewoon hoe iedereen zich gedraagt en dan doe ik dat na. Dan val ik niet op. Voor niemand niet. Daarom zijn wij slakken altijd alleen. Je ziet ons nooit samen. Dat hebben we afgeleerd. Iedere slak zijn huisje zeggen wij altijd. Vroeger moeten er twee persoons slakkenhuisjes zijn geweest. In het begin was er zelfs maar een heel groot huis waar we met z'n allen in leefden. Tot die ene appel ging het goed. Daarna is alles misgegaan. Alles. Toen kwam de eerste moord. Die ging nog met een steen. Nu doen we dat beter. Van een afstand. Met camera's en zo. Kan jou het schelen dat daar beneden liefde heerst. Gooien die zooi. Daarom ben ik op de aarde vandaag en kijk ik vanaf de grond omhoog. Alles lijkt zo groot als je klein bent. Indrukwekkend zelfs. Voelt als een nieuw begin. Geen appels meer voor mij.
De slak zong zonder zijn gitaar (huisje) voor zijn buik een nieuw lied tijdens de opening van de expo in de Brediusschuur. Zwevend, gelukkig, bevrijd en omringt door heel veel warme slakken. Het was en is nog steeds een feest in mijn hart. De slak voelt zich geliefd en gesteund in zijn tocht naar vergeten mannelijkheid rituelen. Zijn adem zat hoog en zijn hart gaat nog steeds te keer. Dank mede- slakken voor dit overweldigende gevoel van Liefde en de viering daarvan samen. Jullie wonen voorgoed in mijn huisje. Morgen gaat de toch verder en blijf ik nog een jaar verslag doen. Dank. Naar aanleiding van de e-mails over de site van fotografe Froukje Klop hier haaradres http://www.flickr.com/photos/froukjeklop/. Klik op 365, zet de slideshow aan en laat je ontroeren.
Bijgevoegd een stukje muziek wat in huize slak veel gedraaid wordt.
Hier gaat het gebeuren morgen. Om 14.00 uur zal de heer Karel van den Bosch onze tentoonstelling openen. Om 15.00 uur zal Gert van Vliet mij begeleiden van een aantal liederen die uit deze tentoonstelling zijn voortgekomen.
Het NME zorgt voor een hapje en een drankje. U bent allen zeer welkom. Tot zondag. Lieve groet van Paul en mij.
Soms in het moeilijk om tijdens de tocht een goede slaapplaats te vinden. Als je eenmaal met de tocht begonnen bent heb je maar beperkt zicht. Je moet gaan leren vertrouwen op je instinct. Dat ben ik helemaal kwijt. Dus een slaapplaats vinden is een heel gedoe. Als je denkt dat je goed staat om te gaan slapen beweegt ineens alles onder je. De wind laat het blad bewegen. Dus je denkt ik lig hier verkeert. Je verkast en probeert weet te slapen. Weer een windvlaag. Weer beweging. Weer verkassen. Alles gevoed door angst en niet goed voelen. Ik begint te zuchten. Dieper te ademen en komt tot rust. Dan pas heeft je gevoel de kans je in te halen en in je huisje bij je te komen. Rust. Ontspanning. Heerlijk in slaap gevallen. Morgen nog langzamer en proberen de hele dag dieper te ademen zodat ik blijf voelen. Ik kom gewoon wat later bij de stengels met de 6 geheimen van het leven als een man. Ik ben onderweg. De tocht is begonnen.
Oogluikend kijkt de slak vanuit zijn huisje in het rond. De monsters zijn verdwenen. De zon is daar. Met hier en daar wat vriendelijke witte monsters. Hij kijkt om zich heen en ziet de 6 uitdagingen. Welke uitdaging eerst. Kan hij de tocht omhoog langs de stengels wel maken. Erg zichtbaar ben je dan voor je vijanden. En welke moet ik dan nemen. Wat zit erin verborgen. Welke levensopdrachten zullen verstopt zitten in deze veilige lijkende groene bollen. Als de slak vertrekt kan hij niet meer terug. Het kriebelt in zijn buik van opwinding en angst. Opwindende nieuwsgierigheid heb je nodig voor zo'n lange tocht. Is een keer omhoog genoeg of moeten alle 6 (Dank slakkin Wynanda) de stengels genomen worden. Hij weet wel dat angst een slechte raadgever is maar hij kan er ook niet omheen. Hij moet er tegenop wil hij groeien en leren wat er in het leven kan gebeuren. Mannelijkheid. Geilheid. Tederheid. Boosheid. Verdriet. Nog meer angst. Vreugde. Melancholie. Kunstenaarschap. Vermoeidheid. En de tocht omhoog gaat over leven en dood. Hoeveel moed heb je nodig.
